زن به وجودآورنده‌ی مرد است!

گویند که خالق، مشتی از گِل را با دست راست خود قبضه و مخلوط کرد و آدم را آفرید و زمانی که اضافاتی از آن گِل باقی ماند، حوا را آفرید. و برخی گویند که خالق حوا را از پهلوی چپ آدم آفریده‌است.

حتی داشتن چنین تصوری زشت، وحشتناک، غیرعادلانه و نادیده‌گیرانه است! واقعیتی که دیده‌ایم و می‌بینیم، زنان به وجود آورنده‌ی مردان‌اند. زنان از پهلوی چپ آدم آفریده نشده‌اند و نه اضافات گِل آدم است! نه ناقص‌العقل‌اند، نه غنیمت و اسباب آسایش مردان و نه مزرعه‌ و بذرگاهِ مردان!

وجودِ انسانیِ زن، خشن نیست. شما در هر فرهنگی جستجو و ملاحظه کنید، زنان انعطاف‌پذیرتر و مهربان‌تر از مردان‌ هستند. اما این‌که مردان با تکیه بر توانایی‌های فیزیکی در سهم‌گیری فعالیت‌های قبیله‌ای-اجتماعی از جمله محافظت از خانواده، انحصار قدرت و فرمان‌روایی و شمشیرزنی در میدان نبرد از زنان پیشی گرفته‌اند؛ مهربانی و عاطفه‌ی بیشتر زنان، تحمیل و توجیه ضعیفیِ توانمندیِ فیزیکی، زنان را از این پیشی‌گرفتن به عقب رانده‌است. برآیندی که تاریخ‌های مکتوب برای زنان ارائه می‌کند، ما و شما را به این قناعت رسانده‌است که زنان صرفاً مسئول پرورش کودکان، اساب آرامش‌ِ جنسی مردان و در خدمت مردان بوده‌است. عقلی که تاریخ‌های مکتوب ارائه می‌کند، صرفاً زنان باید برای کنیزی، خدمه، مملوکه و بهره‌داری‌های جنسی و پرستاری برگزیده شوند.

شما ندیده و نشنیده‌اید، مردی برای کنیز بودن گماشته شده باشد و مردِ جاریه، مردِ مملوکه، خدمه و کنیزک خطاب شده باشد. و یا از مردان برای بهره‌برداری‌های جنسی و پرستاری و کنیزی استفاده شده باشد. بحث غلامی، اشاره بر مردان ناچار و ناتوان است و این توجیهی بر این‌که مردان نیز در این قربانی شامل است، نمی‌تواند باشد! در تاریخ اعراب که این روند را هرگز سراغ نداریم.

تا حالا هیچ زنی مردی را صیغه نکرده‌است! خود صیغه فی‌نفسه، برخاسته از غریزه‌ای مذکر و مردانه‌گی‌است! تاکنون هیچ زنی، مردی را به نکاح خود در نیاورده‌است! یعنی به رسمِ غالب، هنوز هم زنان در معرض انتخاب شونده، انتخاب شده و منکوحه قرار دارند و این انتخاب‌کننده‌گی و صلاحیت از جانب مردان بوده است. درست است که روند نکاح، روندی دوطرفه است و مشخصاً مذکر نیست، اما اغلب در رأس این رسم، مردان صاحبِ صلاحیت بوده‌اند و زنان را به نکاح خود درآورده‌اند. نشنیده‌ایم که گفته باشند، زنی مردی را در نکاح خود درآورده‌است!

دلیل این‌که این سطرهای پریشان را نوشتم، واقعیت اسفناک تاریخی -نه تنها دینی- بر غالب بودن مردان و ضعیف‌نگری و ضعیف‌پنداریِ زنان بوده‌است که هرآیینه یک زشتیِ آشکار است!

زنان آبرویِ مردان هم نیست که با بی‌حجابی زنی، آبروی مردی -پدری، برادری و شوهری- از بین برود! این آبروگرایی و آبروپنداری، احترام و دفاع از عفت زن هم نیست که احسان بزرگی -به ویژه دینی- در حق زنان برای دفاع از عفت آنان کرده باشیم، بلکه این احسانِ ما نیز برای تحکیمِ ملکیت‌پنداری زن است. تنبیه مردان غیرتی برای زنان بر رعایت حجاب، احترام به آنان هم نیست. این همه نیستهایی که من مکرر نوشته‌ام، به این دلیل است واقعاً، عقلاً و منطقاً نیست!

تصور کنید -تصورِ واقعیتی که تجربه‌اش را دارید-، شما نُه ماه در بطن یک زن شکل گرفته‌اید، تغذیه و مراقبت شده‌اید و از بطن یک زن به وجود آمده‌اید! بعد از تولد نیز، شما تا زمانی که به پای خود راه می‌روید وابسته به این زن هستید. تا زمان بلوغ، یک زن شما را پرورش می‌دهد، کون و پلیدی شما را می‌شوید! دست و صورت شما را پاک می‌کند! زبان و نخستین اصوات و کلمات را از زن می‌آموزید! هیچ‌جایی نگفته‌اند و نشنیده‌ام که گفته باشند، زبانِ پدری! حتی قدرت تکلم ما را مدیون زن هستیم!

آموزش تعذیه، نظافت، تکلم، مهر و عاطفه و در کل، آنچه به عنوان یک دوپای بالغ، در صحنه‌ی اجتماعی به عنوان یک فردی مستقل وارد می‌شویم و فخرفروشی می‌کنیم، این همه را مدیون یک زن هستیم! بعد از بلوغ نیز، برای رهایی از آفت‌های جنسی، محتاج یک زن هستیم و می‌شویم جناب منکوح و صاحبِ زن!

حتی این عبارت رایجِ صاحبِ‌زن نیز نشان از ملکیت‌پنداری زنان است. نه زنی ملکیت مرد است و نه مردی ملکیت زن؛ نه زنی لباس مردی است و نه مردی لباس زن! انسان حتی صاحبِ خودش نیست، چه برسد بر این‌که صاحبِ زنی/مردی شود! مردی که هم‌سرِ زنی می‌شود، به معنای واقعی کلمه هم‌سرِ اوست نه صاحبِ او! صاحبِ بودن مردی بر زنی، به معنای تصاحب اوست، لباس‌پنداری، مزرعه‌پنداری و ملکیت‌پنداری اوست! دو انسانِ هم‌سر، با قبول آزادی‌های فردی و حقوقی، سَرِ یکدیگراند، دلِ یکدیگراند، سرهای یکدیگر را باهم به اشتراک می‌گذارند، دل‌های یکدیگر را باهم به اشتراک می‌گذارند تا هم‌سر و هم‌دل شوند، خانه شوند، زنده‌گی شوند، از تنهایی رهایی یابند، نه صاحبِ هم!

امروزه در جوامع روشن، مردان و زنان در کارهای خانه و پخت و پز سهم می‌گیرند و در پرورش و رشد کودکان مساویانه سهم می‌گیرند، مساویانه کار می‌کنند، آزادی‌های فردی، حقوقی و اندیشه‌ای دارند. و این‌جا در جغرافیای من و شما، کودکان یک جنبه‌ای بزرگ می‌شوند، تقریباً می‌توان گفت پدران هیچ نقشی در تربیت کودکان ندارند. و حتی هنوز هم بقایِ حیات شکم و دهان مردان وابسته به زنان است!

حالا تصور کنید، این مردی که کونش تا زمان بلوغ توسط یک زن به شستشو گرفته شده‌است، خِلم بینی و آبِ دهانش توسط یک زن پاک شده‌است، زنی شب‌ها را برای مراقبت و تغذیه‌ی او به بیداری نشسته است؛ بر می‌خیزد در برابر زن ابرو کَج می‌کند، او را ناقص‌العقل می‌داند، زجر می‌دهد، او را مزرعه و مالکیت خود می‌داند، برای زن محدودیت و قوانین وضع می‌کند، زهر غیرت می‌پاشد، برای عفت او حجاب خیاطی می‌کند، از توانایی فیزیکی خود در برابر زن سوءاستفاده می‌کند، غافل از این که این توانایی فیزیکی را نیز از یک زن کسب کرده‌است!

خالق قهرش نیاید، آفریننده‌ی اصلیِ هرچه در روی زمین به نامِ انسان است، زنان هستند! دستگاه وجود انسانی در روی زمین زنان هستند! زن آفریننده‌ی حیات و زنده‌گی است، مرا بابت کفرگویی‌ام ببخشید! اگر سقفی برای زن بسپاری، برای تو خانه می‌سازد. به اسپرم خامِ تو حیات انسانی می‌بخشد! صلح را بر جنگ ترجیح می‌دهد، بر کینه‌های تو محبت می‌فشاند. و زن، حتی در قالب، هم‌سر تا دَمِ مرگ، برای تو زنده‌گی و آموزگار زنده‌گی‌است!

زنان عزیز، ما را برای بی‌احترامی‌ها، محدودیت‌ها، سوءاستفاده‌ها، بی‌عدالتی‌ها، تجاوزها، جفاها و ناسپاسی‌های مان ببخشید! و این نوشته‌ی ناچیز، به عنوان تمجید و پاسداری و کمپین شما هم نیست، صادق‌ترین کلماتی‌است که یک مرد با دیدن واقعیت‌ها و چشم‌دیدها نوشته‌است. ای‌کاش، تمام زمین به نام نیوزیلند می‌بود و رئیس جمهورش نیز زن می‌بود و صلح بر جنگ غلبه می‌کرد و عشق بر کینه غلبه می‌کرد و یک‌افغانستان‌زن نیز، زیر حجابِ غیرت مردی، از تمام حقوق انسانی‌اش محروم و زندانی نمی‌شد!