شوک فرهنگی
عارف صبور
یکی از غمانگیزترین شوک فرهنگی برای شخصیتهای کاذب وطنداران ما و شما که در اروپا و سایر کشورهای بیرونی پناه میبرند این است که دیگر آن ذایقهی شهرت ناچیز و شنیدن کلمهی صَیب و احترام اجباری و کاذبی را در افغانستان داشتند را اینجا نمییابند. دیگر کسی اینجا به آنها فلانی صَیب نمیگوید و احترام اجباری دریافت نمیکنند. و اینجاست که به یأسفلسفی دچار میشوند و به نوستالژی پناه میبرند و حس وطندوستی شان فوران میکند و پُشت چای و چاینک و چرس و شبهایی را که با رامجی صبح میکردند دِق میارند! دیگر آن فلانی صَیب کلاهگذار و حقه باز و بیسوادی که در افغانستان بودند، اینجا حتی به دوتایی پشه هم نمیارزند! به همین دلیل، باآنکه هر کسب و کار آبرومندانهای محترم و ارزشمند است، نیازی نیست از بزرگان حکومت گذشته به عنوان پیتزارسان و تکسیران و کارگر رستورانت، ابر انسان و قهرمان درست کرد! لابد در برابر جوامع پیشرفته صرفاً همان قدر ظرفیت دارند. حدوداً یک سال است که کسی را صَیب نگفتهام و این آرامش ناچیز، چندان هم بد نیست!
دیدگاهها
هنوز دیدگاهی نیست، دیدگاه تان را بنویسید!
دیدگاهی و گپی اگر دارید، بنویسید.