در اروپا کسی خُشکه افتخار نمی‌کند

اینجا در اروپا کسی به نیچه و هایدگر و انیشتین خُشکه افتخار نمی‌کند. کتاب زیاد می‌خوانند، اما در حرف زدن صدتا نقل قول از نیچه و فلانچه به لب نمی‌آورند، کسی اصلاً حرفی از گذشته نمی‌زند، بیشتر خود فرد و حال مهم است. مهم این است که خودما چه دستاورد و افتخاری داریم، زنده‌گی روزمره‌ی ما به کدام سطح و سویه است، این مهم است. اما ما و شما، فارسی زبان ما شمشیر فردوسی و مولانا دارد و پشتو زبان ما شمشیر ختکی و هوتکی و ابدالی! زنده‌گی واقعی ما، جهنمی آشکار است! سخنان ما پر از شعر و نقل قول مردگان تاریخ است، اما در زنده‌گی واقعی، توانایی و مدیریت بوی دهان و بوی پای و رسیدن به سر و وضع خود را نداریم!